Biblia haisemi kwamba Abrahamu alikuwa bora kiadili kuliko wengine. Kilichomfanya atokee ni utayari wake wa kumwamini na kumtii Mungu, hata bila kujua alikokuwa akienda. Chaguo la Mungu la Abrahamu linahusu neema na kusumu, si upendeleo.
Ndiyo. Qur'ani inarejelea Ibrahimu akiwaacha watu wake kwa sababu ya ibada yao ya sanamu. Ibrahimu alitoka Babeli ambako miungu mingine iliabudiwa na kuwa na mamlaka. Kama ilivyo katika Biblia, anakataa kuabudu nyota na sanamu na kuchagua kumfuata Mungu mmoja wa pekee. Mapokeo yote mawili yanamheshimu Ibrahimu kama kielelezo cha imani na utii.
Inadhihirisha ahadi ya Mungu kwamba familia ya Abrahamu ingekuwa taifa kuu, tele kama nyota. Nyota pia zinaakisi maarifa na sifa za kimbingu, zinaakisi utawala wa dunia. Kwa Wakristo, hii pia inajumuisha wote wanaoshiriki imani ya Abrahamu, si tu uzao wake wa damu.
Swali hili linagusa suala la haki. Biblia inakiri watu wengine katika nchi hiyo na inaonyesha kwamba wakati wa Mungu ulitia ndani hali yao ya kimaadili (Mwanzo 15:16). Mgogoro wa ardhi si wa kimaeneo pekee, bali ni mgogoro kati ya Mungu na malaika zake waasi. Watu waliokuwepo wakiishi katika nchi iliyoahidiwa kwa Abrahamu walifuata miungu na majitu kupinga Mungu. Ahadi ya ardhi si tu kuhusu eneo, bali kuhusu nafasi ambapo kusudi la Mungu lingeweza kutimia.
Ndiyo. Ibrahimu anaheshimiwa kama nabii na babu wa wengi—hasa kupitia wanawe Ishmaeli na Isaka. Waislamu hufuata urithi wao wa kiroho kupitia Ishmaeli, wakati Wayahudi na Wakristo hufuata kupitia Isaka. Katika mapokeo yote, Abrahamu anaitwa rafiki wa Mungu.
Kwa sababu aliamini ahadi ya Mungu hata wakati ilipoonekana haiwezekani. Aliacha nyumba yake, akatumainia mwana wa siku za baadaye licha ya uzee wake, na akafuata bila majibu kamili. Paulo anamtumia Abrahamu kama mfano: alifanywa kuwa mwadilifu mbele za Mungu si kwa matendo, bali kwa imani.
Katika Mashariki ya Kati ya kale, hivi ndivyo maagano mazito yalivyotiwa muhuri. Pandisha mbili zingekata wanyama nusu na kupita kati ya vipande hivyo, zikimaanisha: “Na niwe kama wanyama hawa nikiivunja agano hili.” Lakini kwa upande wa Abrahamu, Mungu pekee (katika mfumo wa chungu cha moto na mwenge unaowaka) ndiye anayepitia—kuonyesha kwamba Mungu anachukua jukumu kamili kwa ajili ya ahadi hiyo. Huu haikuwa mpangilio wa bwana na mtumishi, bali ulikuwa agano lililofanywa kama kati ya watu walio sawa kwa umbo, lakini likachukuliwa pekee na Mungu katika maudhui.
Agano ni la kibinafsi zaidi na lenye nguvu kuliko mkataba. Siyo kuhusu faida ya pande zote mbili bali uaminifu wa dhati. Mungu anapofanya agano na Abrahamu, Anajitoa bila masharti kutimiza ahadi hiyo—hata kwa mfano kuchukua pande zote mbili za makubaliano hayo katika Mwanzo 15.
Kulingana na Biblia, Abrahamu alikuwa na nyakati za hofu, shaka, na hata kutotii. Alisema uongo kuhusu mke wake, alihoji wakati wa Mungu, na kujaribu kutimiliza ahadi kwa njia yake mwenyewe kupitia Hagari. Lakini Mungu alibaki mwaminifu. Kinyume chake, mapokeo ya Kiislamu yanafundisha kwamba manabii hawana dhambi na hawafanyi makosa mazito (ma’sum). Qur'ani inaonyesha Ibrahimu kama kielelezo safi cha utii. Hata hivyo, Biblia inatoa picha kamili na yenye ufafanuzi zaidi: Abrahamu si mkamilifu, lakini ni mwaminifu. Ukubwa wake haumo katika kutokuwa na kasoro, bali katika kurudi kumwamini Mungu tena na tena. Masimulizi ya kibiblia yanaeleza kwa undani zaidi na ya kibinafsi, ikionyesha safari ya Abrahamu kama mojawapo ya mapambano ya kweli na imani ya kweli.
